Monarchini – skandalistka

Znalezione obrazy dla zapytania królowa krystyna

Ceremonia abdykacji królowej Krystyny na rzecz jej ciotecznego brata i niedoszłego męża Karola Gustawa, którego nigdy mieć nie chciała, rozegrała się w sali wielkiej zamku królewskiego w Uppsali w czerwcu 1654 roku. 27-letnia monarchini odczytała stosowny dokument, na stole złożono królewskie regalia: berło, miecz i jabłko. Jednak nikt z obecnych na sali nie miał odwagi, by podejść do królowej i zdjąć z jej skroni koronę, więc Krystyna uczyniła to sama, po czym włożyła ją na głowę następcy. Jeszcze tego samego dnia opuściła zamek konno w męskim stroju, udając się na południe. Celem był Rzym, ale podróż do Wiecznego Miasta zajęła byłej królowej kilka miesięcy. W listopadzie 1654 r. w Innsbrucku dokonała publicznej konwersji na katolicyzm. Katoliczką była już od kilku lat, ale w luterańskiej Szwecji wyznawanie rzymskiej wiary było zakazane. Tak zaczęło się nowe życie Krystyny – skandalistki.

Jej ojciec Gustaw II Adolf chciał mieć syna. Jednak w grudniu 1626 roku żona Maria Eleonora Brandenburska urodziła mu córkę, której po matce króla nadano imię Krystyna. „Urodziłam się w czepku. Całe ciało miałam owłosione, głos mocny i gruby, wszystko to sprawiło, że położne, które odbierały poród, sądziły, że jestem chłopcem” – pisała po latach w autobiografii. Gustaw II Adolf zadecydował, że dziewczynka zostanie jego następcą. W związku z tym polecił, by została wychowywana jak chłopiec. Trudno się dziwić, że Krystyna przedkładała polowania i jazdę konną nad bale, śmiała się z żołnierskich dowcipów i, jak pisała w swojej autobiografii, „nienawidziła wszystkiego, co było przynależne mojej płci”. Francuski ambasador w Sztokholmie tak opisywał Krystynę: „Jest wzrostu średniego z wysokimi ramionami, oczy żywe, nos lekko garbaty. Nic w niej nie ma kobiecego oprócz samej płci, jej zachowanie, sposób poruszania się, a nawet głos są całkowicie męskie”.

W grudniu 1632 r., gdy dziewczynka miała pięć lat, jej ojciec zginął w bitwie pod Lutzen i władza królewska spoczęła na wątłych barkach dziecka. Do pełnoletności Krystyny Szwecją w jej imieniu rządziła wyznaczona przez parlament rada. Matka Krystyny, która bardzo kochała Gustawa Adolfa, ale nie znosiła Szwecji, a mieszkańców kraju uważała za nieuków i brudasów, nie pogodziła się z jego śmiercią. Przez rok nie zgadzała się na pochówek króla, a swoje zamkowe komnaty poleciła pomalować na czarno. Potem dwukrotnie próbowała targnąć się na życie córki i nigdy nie wróciła do pełni władz umysłowych. Krystynę koronowano w 1650 roku.

Krystyna była inteligentna i oczytana, interesowała się muzyką i sztuką. Wielki wpływ na jej wychowanie miał kanclerz Axel Oxenstierna, do którego zwracała się „ojcze”. Krystyna kochała się w Magnusie de la Gardie, synu jednego z ministrów królewskich, ale uczucie było raczej platoniczne. Kiedy zaczęto jej szukać kandydata na męża, powiedziała stanowczo: „Nie jest możliwe, abym kogoś poślubiła. Tak się rzecz ma. Nie mam ku temu skłonności. Gorąco Boga prosiłam, aby mnie taką skłonnością obdarzył, ale nigdy jej nie miałam”. Przypuszczano, że to niechęć do zawarcia małżeństwa skłoniła Krystynę do zrzeczenia się korony szwedzkiej. Bo rola królowej jej odpowiadała. Już po wyjeździe ze Szwecji próbowała z poparciem Francji zdobyć koronę Neapolu (królestwo należało wówczas do Hiszpanii). Po śmierci Karola Gustawa, który zmarł w wieku 38 lat z powodu opilstwa, wróciła na krótko do Szwecji, ale zmuszano ja di potwierdzenia abdykacji. Jej kandydaturę do tronu polskiego brano pod uwagę po abdykacji Jana Kazimierza (jej kuzyna). Z tych planów nic nie wyszło.

W Rzymie Krystyna zamieszkała w pałacach Farnese (dziś ambasada francuska) i Corsinich. Jej związek z kardynałem Decio Azzolino wywołał skandal – powszechnie uważano ich za kochanków (kardynał musiał tłumaczyć się z tego przed papieżem). Kardynał Azzolino po śmierci Krystyny w 1689 roku został jej spadkobiercą.

Jednak największą zagadką Krystyny jest jej związek z Ebbą Sparre, jedną z dwórek na dworze szwedzkim, którą poznała w Sztokholmie. Ich zadziwiająco bliskiej relacji nie przerwał nawet ślub Ebby z Jacobem de la Gardie (w jego synu kochała się Krystyna). Zachowały się listy, jakie pisała Krystyna do Ebby ze swoich europejskich wojaży. „Jeśli pamiętasz, jaką władzę masz nade mną, będziesz również pamiętać, że jestem w posiadaniu Twoich uczuć od 12 lat; należę tak całkowicie do Ciebie, że nigdy nie będzie możliwe, abyś mogła mnie stracić, i tylko kiedy umrę, przestanę Cię kochać”.

Najwięcej dla wizerunku Krystyny jako kobiety biseksualnej zrobiła Greta Garbo, która wcieliła się w jej postać w amerykańskim filmie „Królowa Krystyna” w 1933 roku, uważanego za jeden z najlepszych w jej dorobku. Garbo, która podobnie jak Krystyna nigdy nie wyszła za mąż i której przypisywano romanse zarówno z mężczyznami, jak i kobietami, także dziś wydaje się bardzo odpowiednia do zagrania tej roli.

Źródło: TP, Życie na gorąco, Źródło zdjęcia: [1]

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>