Zaginiona kraina Lyonesse – Legenda czy fakt?

Znalezione obrazy dla zapytania Lyonesse legend

Pradawne legendy o królu Arturze mówią o wielkiej Ziemi Brytyjczyków, którą pochłonęło morze. O urodzajnej krainie, która niegdyś leżała pomiędzy archipelagiem Scilly na południowym-zachodzie Brytanii a lądem stałym. Czy niegdyś pochłonął ją wielki przypływ? Czy dawny ląd, o którym dziś opowiadają tylko mity, istniał?

Antykwariusz Richard Carew (1569-1620) jest trochę wyjątkowy. Interesuje go dawna historia, stare książki i poszukiwanie skarbów. Kiedy jednak zaczął wczytywać się w strony rolniczej książki brytyjskiego kronikarza Williama z Worcester (ok. 1415-1482) z XV wieku, zalała go fala podniecenia. Jest w niej napisane o zyskach z krainy Lyonesse – w sumie 170 wioskach i osadach, kościołach i statkach, które były pod zarządem angielskiego hrabstwa Kornwalii. Carew naprawdę zna się na geografii, jednak nie potrafił rozpoznać ani jednej ze wspomnianych nazw wiosek. Dopiero kiedy zajrzał do map, zobaczył, że krainę opisuje transkrypcja o wiele starszych rolek. Za wschodnią granicą znajduje się podobno Land’s End (obszar w zachodniej Kornwalii). Jednak nie ma tam nic innego niż morze. Czy to tylko pomyłka, czy może znajdowała się tam niegdyś ziemia?

„Dlaczego nikt jeszcze nie znalazł ruin mitycznego Camelotu, zamku z legend króla Artura?”, pyta w 1753 roku znany sceptyczny historyk William Borlase (1695-1772). „Najprawdopodobniej dlatego, że nigdy nie istniał!”. Jednakże, kiedy ten swego czasu uznany badacz natknął się na notatki antykwariusza Carewa, zdecydował się zbadać obszar morskiego pustkowia za Land’s End. Co, jeśli kiedyś naprawdę był tu dostępny płaskowyż, który ciągnął się do oddalonego o 35 kilometrów archipelagu Scilly? Miejscowi wędkarze potwierdzają jego przypuszczenia. Niedaleko od brzegu znajdują się zdradliwe skały zwane Siedmioma Skałami. W znanej legendzie mówi się dokładnie o takim miejscu. Jednak śladów jest o wiele więcej. Dlaczego na przykład miejscowi nazywają jeden z obszarów mielizną Tregua? W dawnym języku Kornwalii oznacza to „wioskę”. „Ponieważ widzimy tam pod wodą pozostałości domów i murów”, odpowiadają wędkarze. Przed historykiem Williamem Borlasem zaczyna ożywać dawna historia…

Do wcześniejszych stwierdzeń nawiązują współcześni badacze. „Morze jest tutaj naprawdę niewiarygodnie płytkie i w wielu miejscach znajdują się tu regularne struktury, które komuś mogą przypominać zarysy dawnych budynków, mówi Fryderick Swale, oceanograf Królewskiego Instytutu Morskiego, który nie kryje zakłopotania. Jaka mogła być przyczyna katastrofy, która potrafiła zatopić obszar o takich rozmiarach? Wielka powódź czy tsunami? Geolog Rowan McAllister jest bardziej otwarty: „Podczas odpływu jest tam tylko 3,7 m głębokości, co mogłoby potwierdzać teorię o zaginionej krainie. Stare celtyckie legendy opisują na przykład śródlądowe morze Lesotho, które miało znajdować się w krainie Lyonesse.”

Co mogło spotkać zaginiony kraj i mityczną krainę Lyonesse? „Może wystarczyłoby, aby przy nagłym wzburzeniu morza czy podczas burzy doszło do przedarcia cieśniny Lesotho i całą tę krainę faktycznie mogła na raz pochłonąć woda”, mówi McAllister. Doszłoby do połączenia śródlądowego i zewnętrznego morza. A w ciągu kolejnych kilkuset lat fale wymazałyby pozostałości grzbietów pomiędzy archipelagiem Scilly a Land’s End. Jeżeli tak, musiałoby to być wielkie nieszczęście i tysiące ludzi utonęłoby w krótkim czasie. Czy ktoś mógłby to przeżyć? Kolejna opowieść na temat Lyonesse mówi, że kiedy morze wezbrało, uciekł tylko mężczyzna o imieniu Trevilian, który cwałował na białym koniu tuż przed falami. W ten sposób powstał również herb szlacheckiego rodu Trevelyan. Czy to oznacza, że jeżeli kolejna część legend króla Artura z VI wieku okazałaby się prawdziwa, zaczniemy je w końcu uważać za solidne źródło historyczne? Czy gdzieś na mieliznach pomiędzy Land’s End a archipelagiem Scillyckryją się ruiny Camelotu?

Źródło: Jan Chałupa, Enigma Luty – Marzec 2015, Źródło zdjęcia [1]

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>